Ambitie brengt je overal, ook in één kamer met een Oscargenomineerde acteur

Laatst bestempelde iemand me als “ambitieus.” Het is niet het eerste woord dat ik zou gebruiken om mezelf te omschrijven, maar het zette me wel tot nadenken. Het is zo dat ik al veel toffe, onverwachte, supervette dingen heb mogen doen in mijn (tot nu toe relatief korte) leventje. Maar het is ook zo dat ik die toffe, onverwachte, supervette dingen alleen maar heb kunnen doen omdat ik in de meeste gevallen mijn eigenwijze willetje heb doorgedreven omdat ik wíst dat ze mogelijk waren. Door de jaren heb ik geleerd dat het motto “shoot for the stars” écht waar is en dat je nooit ambitieus genoeg kan zijn in je eigen doelen.

Dit is geen post waarin ik mezelf wil ophemelen. Dit is een post die benadrukt dat je alles kan verwezenlijken zolang je ambitieuze dromen hebt en doorzet. Want tenslotte ben ik maar een klein meisje met een paar gekke, onrealistische, grote dromen.

Mensen denken vaak dat die reis door Australië en mijn semester in Canada vast wel door mijn ouders betaald werd. Maar nee hoor, daar heb ik jarenlang voor gezwoegd in de supermarkt. En een interview met mijn favoriete acteur? Daar kreeg ik pas enkele uren op voorhand goedkeuring voor nadat ik de persafdeling van een nationaal filmfestival bijna tot wanhoop had gedreven met mijn gestalk. Maar toch slaagde ik er als 22-jarige snotneus in om een nu Oscargenomineerde en intussen één van de meest populaire acteurs van dit moment te strikken voor een persoonlijk interview. (Fotografisch bewijs onderaan deze post, want ik kan het zelf eigenlijk nog altijd niet geloven.)

Mijn gekke, buiten proportionele plannen worden steevast vooraf gegaan door een Eureka! moment waarin ik betreffend plan bedenk, en een wtf-moment wanneer ik het betreffende plan trots aankondig bij vrienden en/of familie. In het eerste soort moment zie, hoor of lees ik iets en denk ik “hmm, dat kan ik ook.” In het tweede soort moment komen vaak vele verwarde blikken en “daar is ze weer met zo’n gestoord idee” gedachten van pas.

Het was niet anders toen ik in 2012 stage liep bij een online redactie. Ik schreef artikels over alles wat mijn hartje begeerde (muziek, lifestyle, film, literatuur, reizen) en de redactie had goede persconnecties met alle concertzalen en filmfestivals, waardoor ik ontzettend veel goede kansen kreeg. Ik mocht Imagine Dragons interviewen en ging wekelijks wel naar een tof concert. Maar tijdens het Filmfestival in Gent (een groot Belgisch filmfestival waar jaarlijks veel internationale acteurs, regisseurs en producers toestromen) viel mijn oog op een bijzonder bericht: Benedict Cumberbatch zou aanwezig zijn tijdens de première van Parade’s End.

We hadden goede perscontacten met het festival en interviews waren meestal goed mogelijk, dus ik begaf me naar de bureau van onze hoofdredacteur en vroeg heel schuchter of het mogelijk zou zijn om Benedict te strikken voor een interview. Ik was op dat moment druk bezig met mijn masterthesis voor Cultural Studies en ik deed onderzoek naar Sherlock, een BBC-televisieserie die razend populair is en waar Benedict de hoofdrol speelde. “Misschien wel, maar dan moet je het zelf regelen,” glimlachte hij. Dergelijke high-profile sterren waren immers moeilijk te strikken. De moed zonk me in de schoenen, want ik was slechts een stagiaire en waarom zou ik iets gedaan krijgen dat de hoofdredacteur niet gedaan kreeg? Moedeloos ging ik achter mijn computer zitten en probeerde ik een spontaan maar serieus mailtje op te stellen naar de persafdeling van het filmfestival. De correspondentie verliep als volgt:

Maandag

Ik: “Hoi! Ik ben een redacteur bij *** en ik las gisteren de bevestiging dat Benedict Cumberbatch aanwezig zal zijn op het Filmfestival. Is hij beschikbaar voor interviews? Zo ja, is het mogelijk om een kort interview met hem af te nemen? Ik schrijf mijn masterthesis over Sherlock en het zou voor mij een unieke kans zijn en een bijzonder grote toevoeging aan mijn onderzoek.

Meneertje pers: “Hoi Yasmine, Bedankt voor je verzoek. Zou heel fijn voor je zijn als we een interview konden regelen, zo te horen. We doen ons best!”

Ik: “Bedankt! Ik kijk uit naar je antwoord.

Dinsdag

Onder het motto “e-mails kan je negeren” pakte ik met trillende handjes de telefoon op en belde ik meerdere keren naar de persafdeling. Zakelijke telefoontjes had ik nog nooit gepleegd, maar ik moest mijn telefoonvrees dan maar overwinnen. Geen antwoord. Nog een keer geen antwoord. Wel antwoord, maar “nee sorry, hij is even met lunchpauze.” Wel antwoord, maar “nee sorry, ik weet nog niets meer over het interview.

Woensdag

Ik: “Hoi ***, Ik weet dat het sinds het begin van het festival zonder twijfel waanzinnig druk is, maar heb je toevallig al meer nieuws over het interview? Ik heb het de rest van het festival druk met andere films en interviews dus een indicatie zou fijn zijn.

Een pure leugen want ik had amper 2 schamele interviews met vrijwel onbekenden, maar hey, een beetje druk zetten kan geen kwaad, toch?

Meneertje pers: “Hoi! Het is inderdaad druk. Nog geen bevestiging, maar persmoment zou vrijdag tussen 10 en 12 zijn. Hij is een drukbezette man maar ik doe m’n best!”

Een vage belofte? Daar heb ik genoeg aan!

Donderdag

Ik: “Hoi ***, Het persmoment is morgen maar ik heb nog geen bevestiging gekregen. Zou je voor vanavond kunnen bevestigen? Ik ga straks om 19u naar de première en ik heb wat tijd nodig om vragen voor te bereiden.”

Geen reactie. Tot… Ik ‘s avonds door Gent liep, onderweg naar de première van de betreffende serie. Mijn telefoon rinkelde. Onbekend nummer.

“Hallo?”

“Hallo, Yasmine? Het is met ***. Kan je morgen om 10u15 in de Mariott zijn voor je interview met Benedict?”

Victorie! HOERA!

En enkele dagen nadat ik moedeloos aan mijn eerste mailtje begon en met trillende handjes die telefoon oppakte, zat ik in de Marriott in een bijzonder fancy kamertje, met op nog geen meter afstand van me Benedict Cumberbatch. De man die ik tientallen uren op tv aan het werk had gezien keek me in de ogen. De acteur die zo’n indruk op me gemaakt heeft luisterde naar mijn woorden en beantwoordde ze met zijn woorden. De man die de verpersoonlijking is van het onderwerp van mijn masterthesis wenste me succes met mijn onderzoek. Ik ben blij dat er fotografisch bewijs van is, anders zou ik 3 jaar later nog steeds niet geloven dat dit echt gebeurd is. Want, lieve lezers, zonder ambitie had ik nooit met klamme handjes en een hart dat aan 300 per minuut tekeer ging in dat kamertje gezeten. Als ik het kan, kunnen jullie het ook.

Het interview werd later overgenomen door Knack, één van de meest kwaliteitsvolle culturele magazines van België, en kan je hier lezen: “Ik wil leven volgens de idealen van mijn personage”

Benedict Cumberbatch interview

Waarom krijg ik mijn lenzen niet in uitgerekend op de dag dat ik naast één van de knapste mannen van het universum op de foto sta?

Advertisements

20 thoughts on “Ambitie brengt je overal, ook in één kamer met een Oscargenomineerde acteur

  1. Jessica says:

    Leuk stuk Yasmine! En helemaal waar…”een brutaal mens heeft de halve wereld”, “waar een wil is, is een weg” en meer van dat soort clichés zijn waarheden als een koe! :)

  2. Joy says:

    Wat een tof verhaal! Supergoed dat je zo hebt doorgezet.
    Ik merk ook steeds meer dat je met een beetje doorzettingsvermogen en lichtelijk aandringen vaak redelijk veel voor elkaar krijgt. Brutalen hebben de halve wereld toch?

    -X-

    • Yasmine says:

      Inderdaad, brutaal zijn en (vriendelijk maar vastberaden) aandringen zijn vaak de sleutel tot succes. Maar ik ben soms ook verbaasd over hoe gemakkelijk dingen zijn als je er gewoon zelf achteraan gaat. Vragen staat vrij, nee heb je en ja kan je krijgen, etc etc :)

    • Yasmine says:

      Het was allemaal ook behoorlijk surreëel, dat je plots 20 minuten in één kamertje zit met zo’n bekende persoon die je al honderd keer op je scherm hebt gezien! Ik weet nog dat ik dacht “ooh, hij heeft zelfs een telefoon” toen hij binnenkwam en z’n telefoon op tafel legde. Alsof ik dacht “hij is net echt”, haha! Want zo’n moment waarin je beseft dat zelfs één van de bekendste acteurs zelfs maar een gewoon mens is, is bijzonder vreemd. :)

  3. Hanne says:

    Dat blijft echt een fantastisch artikel & nog leuker nu je de achtergrond deelt van je verhaal.
    Het is niet altijd simpel om door te zetten als je een zot idee hebt, zeker niet als je met veel sceptische blikken geconfronteerd wordt.
    Goed bezig! Alleen: “een klein meisje…” hm, dat herinner ik me niet zo ;-)

    • Yasmine says:

      Yep, en die sceptische blikken leer je na een tijd weer negeren en dan is het éxtra leuk als het wel lukt. Want niks is leuker dan proving people wrong!
      En ja, klein… Figuurlijk dan :)

  4. mariamaaike says:

    Tof om te lezen dat je met doorzettingsvermogen en amitie veel kunt bereiken. En natuurlijk super dat je het interview voor elkaar hebt gekregen! (:

      • jaiilana says:

        Doet me denken aan mijn stage bij radio 1. Ik wilde een debat organiseren tussen de fractieleiders. Niemand dacht dat het zou lukken omdat het buiten verkiezingstijd was. Heel veel telefoontjes later is het toen toch gelukt. Heerlijk gevoel.

      • Yasmine says:

        Ja he? Als iemand zegt “gaat toch niet lukken”, dan motiveert het me op één of andere bizarre manier. Dan heb ik zo’n automatisch mechanisme dat plots opstart en dat me aanzet om nog harder te proberen. Niks is stoerder en geeft meer voldoening dan iets tot een goed einde brengen als niemand erin gelooft.

Share your thoughts!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s